Kosten, misbruik en gevaren van de dollar

Rudo de Ruijter,
Nederland,
februari 2007

Degenen die buiten de VS dollars gebruiken betalen doorlopend een contributie aan de VS. Deze bestaat uit een inflatie van 1,25 miljoen dollars per minuut. Dit is het resultaat van de snelle groei van de buitenlandse schuld van de VS. De helft van haar importen wordt simpelweg toegevoegd aan de buitenlandse schuld. De houders van dollars buiten de VS betalen deze importen door middel van inflatie.

 

Bovendien lijken deze dollar-houders zich niet te realiseren, dat de dollarkoers waar ze naar kijken, niet meer is dan een gevaarlijke façade. Als ze niet begrijpen, wat hem nog overeind houdt, dan kunnen ze die bij verrassing op hun neus krijgen.

 

Ondertussen, goed gecamoufleerd, staat de dollar in het middelpunt van conflicten en oorlogen.

Inhoud:

   1.  Wereldwijde vraag naar dollars

   2.  Gratis winkelen voor de VS

   3.  Failliet en toch doorgaan

   4.  Dollar-reserves Japan en China

   5.  Gecamoufleerde conflicten

   6.  Hoe steel je olie-reserves?

   7.  Euro versus dollar

   8.  Groene kankercellen

 

1. Wereldwijde vraag naar dollars

Tot 1971: dollar = goud

Tot 1971 vertegenwoordigde elke US-dollar een vastgesteld gewicht aan goud. De VS had een enorme goudvoorraad, die de waarde dekte van de totale hoeveelheid dollars die in omloop was gebracht. Wanneer buitenlandse banken meer dollars hadden, dan ze wensten, konden ze die tegen goud inwisselen. Dat was de belangrijkste reden, waarom de dollar wereldwijd geaccepteerd werd.

Sinds 1971: OPEC-olie wordt betaald in dollars

In 1971 werd de dollar losgekoppeld van het vastgestelde gewicht aan goud. Dat was eigenlijk een noodsprong van President Nixon. De Vietnam-oorlog had de staatskas geleegd. De VS had meer dollars gedrukt en uitgegeven dan hun goudreserves toelieten. Sindsdien wordt de waarde van de dollar bepaald door vraag en aanbod op de wisselmarkten.

In die tijd produceerde de VS nog voldoende olie voor haar eigen consumptie. Om haar eigen oliemaatschappijen te beschermen tegen buitenlandse concurrentie golden er import-beperkingen. In ruil voor het opheffen daarvan, beloofden de OPEC-landen hun olie alleen nog maar in dollars te verkopen. De dollar was ook in die tijd al de meest gebruikte valuta in de wereldhandel. Dus niets bijzonders?

Alle landen hebben dollars nodig

Sinds 1971 moet dus iedereen die olie wil importeren, eerst dollars kopen. [1] En daarmee wordt het gelijk leuk voor de VS. Vrijwel iedereen heeft olie nodig, dus iedereen wil dollars hebben.

Oliekopers uit alle landen van de wereld leveren hun yens, kronen, franken en andere valuta’s in. Ze krijgen daar dollars voor terug. Daarmee gaan ze in de OPEC-landen olie kopen. De OPEC-landen geven die dollars weer uit. Dat kunnen ze natuurlijk in de VS doen, maar ook in alle andere landen van de wereld. Immers, iedereen wil dollars hebben, want iedereen heeft altijd opnieuw olie nodig.

2. Gratis winkelen

De eerste winst voor de VS

In deze oliehandel zijn ontzettend veel dollars nodig. Veel dollars dienen uitsluitend voor de kringloop buiten de VS, dat wil zeggen: tussen de andere landen van de wereld en de OPEC-landen.

In het begin waren daar niet genoeg dollars voor. Die moesten in de VS gedrukt worden. [2] Dat kostte de VS papier en groene inkt. Vervolgens moesten die dollars naar het buitenland, waar olie-inkopers deze nodig hadden. Let op, hier komt de gigantische winst. Er is maar één manier om die mooie nieuwe bankbiljetten naar het buitenland te krijgen: de VS gaat er inkopen mee doen. En omdat die hoeveelheid dollars permanent in het buitenland blijft, levert de VS daar niets voor terug. Die inkopen zijn dus gratis!

Steeds meer dollars voor het buitenland

Die gratis inkopen golden niet alleen in het begin. Zodra er meer dollars nodig zijn in de oliehandel, door prijsstijging of volumestijging, is dat winst voor de VS.

Dat geldt niet alleen voor de toename in de oliehandel, maar ook voor het dollargebruik in de rest van de wereldhandel. Globalisatie, vrije wereldhandel, wereldwijde privatisatie van openbare voorzieningen, zoals bijvoorbeeld gas-, water-, electriciteits-, telefoon- en openbaar vervoerbedrijven slokken enorme hoeveelheden dollars op. Steeds meer dollars verdwijnen in alle uithoeken van de wereld. En in eerste aanleg betekent dit telkens weer gratis winkelen voor de VS!

Schuld

Natuurlijk houdt dit wel in, dat de VS voor al die gratis inkopen een schuld opbouwt. Immers, het buitenland zou op een dag met al die dollars weer inkopen in de VS kunnen doen, en dan moet de VS er uiteindelijk “iets” voor terug doen.

Handelsbalans

Om niet in de problemen te komen, zou de VS er eigenlijk voor moeten zorgen, dat hun importen en exporten in evenwicht blijven. Nadat in 1971 meer dollars in omloop waren gebracht, werd alleen in 1973 meer verkocht dan ingekocht. Daarna ging het bergafwaarts en leefde de VS steeds meer op de pof van de rest van de wereld. [3] Alleen al voor het jaar 2004 was het tekort op de handelsbalans 650 miljard dollar! En dat terwijl de VS 300 miljoen inwoners telt. Gemiddeld heeft elke inwoner in 2004  $ 2,167 op het buitenland geteerd! [4]

 

 

 

Tegenover dit tekort op de handelsbalans staan geen verbeteringen op de betalingsbalans. De buitenlandse schuld van de VS is dus in één jaar gestegen met  650.929.500.000 dollar. Dat komt overeen met 1 ¼ miljoen dollar per minuut!

De verschillen tussen importen en exporten van de VS zijn het grootst in haar handel met China (162 miljard dollar), Japan (76), Canada (66), Duitsland (46), Mexico (45), Venezuela (20), Zuid-Korea (20), Ierland (19), Italië (17), Maleisië (17). [5]

De dollarkoers

Elk ander land dat meer inkoopt dan verkoopt, ziet de waarde van zijn geld verminderen. Als je weinig aan een bepaalde munt hebt, zakt de vraag en zakt de koers. Maar wat voor alle andere landen geldt, geldt niet voor de VS. Zolang de hele wereld dollars nodig heeft om olie te kopen, is er altijd vraag naar dollars.

De VS verbruikt ¼ van de wereld olieproductie. Wanneer de dollarkoers stijgt, wordt alleen de prijs voor de overige ¾ van de olieconsumenten hoger. Voor de VS blijft de prijs gelijk.

Wanneer de OPEC-prijs stijgt zijn er meer dollars in de cyclus nodig. Als het verbruik gelijk blijft, kunnen die bijgedrukt en in omloop gebracht worden zonder dat de dollarkoers zakt. In 2004 produceerde de VS de helft van de olie die ze verbruikte, de andere helft (1/8 van de wereld-olie-consumptie) voerde zij in. Van de extra dollars voor olie prijsstijgingen zijn dus 7/8 buiten de VS nodig. Bij elke prijsverhoging van de olie kan de VS haar eigen kostenstijging met nieuwe dollarbiljetten financieren en tegelijkertijd 7 x zoveel dollars aan het buitenland leveren. Dus weer shoppen en schulden maken. (VS’ afhankelijkheid van buitenlandse olie neemt snel toe. In 2006 moest ze al 60 procent van haar consumptie invoeren.)

De VS heeft een heel arsenaal aan trucjes en foefjes om de dollarkoers in stand te houden. In tijden dat het dollargebruik op de wereld toeneemt, kan de VS de dollarkoers op laten lopen, door niet meteen te reageren op de toegenomen vraag. De VS kan meer dollars in omloop brengen als de koers te veel stijgt. Ze kan zelf dollars terugkopen, wanneer de vraag afneemt. Bijvoorbeeld door waardepapieren te verkopen, zoals staatsleningen. Daar zitten voor de VS dan wel kosten aan verbonden: de rente. Al die rentes bij elkaar opgeteld zijn nu al zo hoog, dat er telkens nieuwe leningen afgesloten moeten worden om ze te betalen. De schuld van de VS stijgt steeds sneller.

3. Failliet en toch doorgaan

8.700.000.000.000 dollar (Februari 2007)

Op http://www.babylontoday.com/national_debt_clock.htm kun je de laatste stand zien en zien hoeveel er elke seconde bijkomt… 45 % hiervan komt van buitenlandse geldschieters. De buitenlandse schuld van de VS is nu zo hoog, dat deze niet meer ingelost kan worden. De VS is failliet.

Desondanks worden nog gewoon dollars verhandeld. Voor de aankoop van olie en gas zijn ze immers nog steeds nodig. En misleid door de ogenschijnlijk gezonde dollarkoers, gaat de wereldhandel gewoon door met zaken doen in dollars. Business as usual?

Volgens de gebruikelijke logica van de economie zou een lagere dollar koers moeten leiden tot meer exporten uit de VS en minder importen van de VS. Buitenlandse importeurs kunnen er immers goedkoper inkopen doen. Zolang buitenlandse exporteurs echter gek genoeg zijn om dollars te accepteren, vindt de VS het totaal geen probleem wat meer van die groene schuldbriefjes uit te geven. Wat meer dollars betalen voor Chinese sokken en electronica uit Japan? Geen probleem. De VS laat haar importen en haar buitenlandse schuld gewoon nog wat harder stijgen. Meer dollars voor eenzelfde produkt betekent inflatie. En één procent inflatie betekent tegelijkertijd dat de reeds bestaande buitenlandse schuld weer 1 procent minder waard is. De VS heeft er dus totaal geen belang bij om de importen te remmen.

In de olie-handel heeft een daling van de dollarkoers meestal wel een logisch gevolg. Olie-exporteurs zullen, op de lange termijn, geen genoegen nemen met een lagere opbrengst. Als de dollarkoers met 10 procent daalt, zullen vrijwel zeker de olieprijzen met minimaal 10 procent stijgen, zodat de opbrengst van de olie op z’n minst gelijk blijft.

Als je geen dollars meer nodig hebt om olie te kopen…

Wanneer dollars niet langer nodig zijn voor de aankopen van olie, dan heeft de rest van de wereld er geen voordeel bij de dollar nog te gebruiken. Alleen nadelen. De dollar vertegenwoordigd geen goud meer en de gigantische buitenlandse schuld zal tot de logische consequentie leiden: de dollar zal in elkaar klappen. En wanneer buitenlanders geen dollars meer aannemen, kan de VS ook geen dollars meer drukken om op kosten van de rest van de wereld te gaan shoppen. Ze zou haar dure leger niet meer kunnen betalen. Ze zou haar invloed kwijt raken.

Oplossen van de schuld

Het kelderen van de dollar zal voor de VS wel een miraculeuse bijwerking hebben. Wanneer de dollars niets meer waard zijn, dan is ook de buitenlandse schuld opgelost. Die bestaat namelijk uit dollars die in het buitenland vertoeven. In het uiterste geval worden die net zoveel waard als oud papier. Helaas gaat het kelderen van de dollar ook gepaard met het faillissement van banken, bedrijven en internationale organisaties, die hun lot aan de dollar gekoppeld hebben.

4. Dollar-reserves Japan en China

Een belangrijke groep dollar-opkopers wordt gevormd door de centrale banken van verschillende landen. Centrale banken houden strategische reserves aan. Dat zijn reserves buitenlands geld, waarmee ze hun eigen muntsoort op kunnen kopen, als daarvan grote hoeveelheden op de wisselmarkt aangeboden worden. Zo kunnen ze voorkomen, dat de koers van hun eigen valuta onderuit gehaald wordt. Die reserves worden bij voorkeur aangehouden in de best geaccepteerde muntsoort ter wereld, tot nu toe dus de dollar. Maar in China en Japan, maar ook Taiwan en Zuid-Korea zijn de dollarreserves gestegen tot ver boven de strategisch noodzakelijke hoeveelheid. [6]

Dat is niet omdat die centrale banken zo graag dollars oppotten. In tegendeel. Die landen exporteren veel en hierdoor stromen massa’s dollars binnen. Die moeten ingewisseld worden tegen lokaal geld om de arbeiders en grondstoffen te betalen. Wanneer de vraag naar lokaal geld de koers ervan zou opdrijven, worden de produkten voor het buitenland duurder. Dus, om de export niet in gevaar te brengen, proberen de centrale banken de koers stabiel te houden. En daarom kopen zij massaal de dollars op en voorkomen op die manier, dat de koers van de eigen valuta stijgt.

Voor die landen is dat een groot probleem. Voor al die opgepotte dollars brengen de centrale banken lokaal geld in omloop. Dus, in feite, krijgen de arbeiders inflatie ter vergoeding van hun geëxporteerde produkten. [7]

Zo hebben ze al voor vele maanden grondstoffen en arbeid voor niets geëxporteerd. Bij de centrale banken leveren die dollars nauwelijks iets op. Ze kunnen omgewisseld worden in obligaties of schatkistpapieren van de VS en een beetje rente opbrengen. Maar ook die rente is een sigaar uit eigen doos. De rente wordt door de VS simpelweg betaald uit een toename van de buitenlandse schuld. Ondertussen is de waarde van die opgepotte dollars onderhevig aan de koersschommelingen van de dollar. En met de gigantische buitenlandse schuld van de VS kan de dollar ook nog eens elk moment in elkaar klappen. Die centrale banken zitten dus bekneld tussen de noodzaak die dollarreserves af te bouwen, de noodzaak dollars in te kopen om de koers van hun lokale valuta in toom te houden en eventueel ook nog eens dollars op te kopen, wanneer de koers van de dollar op de wereldmarkt onderuit dreigt te gaan. Ondertussen laat de VS haar buitenlandse schuld steeds sneller stijgen. Hoe lang kan dat nog goed gaan? 

Tegelijkertijd vinden experts van de Asian Development Bank, dat de dollarkoers 30 tot 40 procent zou moeten dalen! [8]  Bij een dergelijke daling is het risico groot, dat veel banken en bedrijven hun dollars zo snel mogelijk willen verkopen en ook de centrale banken de totale val van de dollar niet meer willen of kunnen tegenhouden. Wie het eerst zijn dollars verkoopt heeft geluk, wie het langst wacht heeft pech.

5. Gecamoufleerde conflicten

Om de permanente vraag naar dollars in stand te houden, moet de olie-verkoop in dollars blijven. Daarom probeert de VS zo veel mogelijk invloed te houden, zowel op de oliemarkt, als bij de lokale machthebbers. Op die manier stelt zij tegelijkertijd haar olie-toevoer veilig. Verder zijn er bij de lokale machthebbers lucratieve contracten te behalen, waarmee zo veel mogelijk beslag gelegd wordt op de winsten uit de olie-winning.

Angst wint altijd van verstand

Maar wanneer lokale machthebbers hun olie niet meer in dollars willen verkopen, dan heeft de VS een probleem. De VS-president zal dan echter niet uitleggen hoe afhankelijk de VS is van de vraag naar dollars. Het conflict wordt dus altijd gecamoufleerd. Daarvoor wordt steevast een emotioneel thema gekozen. Vroeger was dat het gevaar voor de communisten, nu is dat het gevaar voor terroristen, fundamentalisten en andere populaire schrikbeelden, zoals “de vijand heeft massa-vernietigings wapens” of “de vijand probeert kernwapens te maken.” Dat er, rationeel, geen enkel bewijs is, is niet van belang. De emoties hebben altijd de overhand. Zelfs het feit, dat de beschuldigingen omgedraaid kunnen worden en dan wel bewijsbaar zijn, valt nauwelijks iemand op: de VS heeft massa-vernietigingswapens heeft ze al gebruikt; de VS heeft atoombommen, en heeft ze al gebruikt en er in 2006 zelfs nog mee gedreigd… Maar nogmaals, op het moment dat beschuldigingen emotioneel geladen zijn, schakelt de mens de ratio uit. De ratio is geen argument meer om de vrede te bewaren. Het theater draait alleen nog maar om de gelanceerde beschuldigingen. En omdat vervolgens alleen nog maar specialisten van massa-vernietigingswapens en kernwapens aan het woord komen, komt bijna niemand er achter waar het echt om draait.

Venezuela

In Venezuela probeert de VS sinds vele jaren president Chavez neer te halen met de smoes, dat hij een gevaarlijke communist is. Chavez heeft de olie-industrie genationaliseerd en exporteert een deel van zijn olie in ruilhandel, zoals bijvoorbeeld olie tegen medische zorg uit Cuba. Bij ruilhandel zijn geen dollars nodig en kan de VS niet profiteren.

Irak

Tot 1990 onderhield de VS lucratieve handelscontacten met Saddam Hussein. Saddam was een goede bondgenoot, die in 1980 nog gepoogd had om het personeel van de VS-ambassade in Teheran te bevrijden. In 1989 beschuldigde Saddam Koeweit, dat zij de oliemarkt overspoelde en zo de prijzen deed dalen. In 1990 probeerde Saddam Kuweit te annexeren. Dat leidde tot een onmiddellijke ommezwaai in de houding van de VS. Met de annexatie van Koeweit zou Saddam zeggenschap hebben over 20 procent van de wereld olie reserves. De Irakezen werden door de VS, samen met een alliantie van 134 landen, uit Koeweit verjaagd en met een VN-embargo bijna tien jaar op water en brood gezet.

Hoewel de VS al langer zinde op een manier haar invloed in Irak te herstellen, zou Saddam’s overstap op de euro, 6 november 2000 [9], de oorlog onvermijdelijk maken. De dollar zakte weg en in juli 2002 werd de situatie zo kritisch, dat het IMF waarschuwde, dat de dollar in elkaar dreigde te klappen. [10] Enkele dagen later werden op Downing Street de aanvalsplannen besproken. [11] Cheney verkondigde een maand later, dat het nu zeker was, dat Irak massa vernietigingswapens had. [12] Met die smoes viel de VS 19 maart 2003 het land binnen. De VS draaide op 5 juni 2003 de Iraakse oliehandel weer terug in dollars. [13]

Iran

Met Iran is de VS al in conflict sinds zij in 1979 hun invloed over de Iraanse oliewinning verloor. Volgens de VS is Iran een land van gevaarlijke fundamentalisten.

De geografische positie van Iran, tussen de Kaspische Zee en de Indische Oceaan, bemoeilijkt de ambities van de VS om de rijke olie- en gas-reserves aan de Oostzijde van de Kaspische Zee te exploiteren. Om deze olie en dit gas te transporteren zonder door Rusland of Iran te gaan, moeten pijpleidingen door Afghanistan aangelegd worden. Dat project heeft inmiddels tot de bezetting van Afghanistan en de installatie van een stroman geleid, die nog voordat hij democratisch gekozen was de contracten met de VS tekende. Sinds het begin van het pijpleidingen project heeft de VS meerdere aanvaringen met Iran gehad, waar concurrerende pijpleidingen aangelegd werden.[14]

In 1999 gaf Iran openlijk te kennen, dat het euros voor haar olie wilde gaan accepteren. Iran verkoopt 30 procent van haar olie produktie aan Europa, de rest hoofdzakelijk aan India en China en geen druppel aan de VS, als gevolg van een handelsembargo, dat de VS zelf heeft ingesteld. Ondanks Bush dreigende taal, die Iran in zijn fameuze "as van het kwaad" noemde, begon Iran in het voorjaar van 2003 haar olie in euro’s te verkopen.

Vervolgens wilde Iran ook een eigen olie-beurs oprichten, onafhankelijk van de IPE en NYMEX. Die zou 20 maart 2006 van start gaan. Gezien de zwakte van de dollar in die periode, had succes van deze beurs tot rampspoed van de dollar en dus van de VS kunnen leiden. Begin 2006 liepen de spanningen dan ook zeer hoog op. [15]

Uiteindelijk werd de opening van de beurs uitgesteld. President Poetin heeft kort daarop zo snel mogelijk een beurs in Rusland geopend, waardoor de Iraanse beurs haar belang verloor. [16] [17] [18]

De VS beschuldigd Iran er nu van kernwapens te willen maken. Dat is niet nieuw. Iran en andere Arabische landen voelen zich bedreigd door het kernwapen-arsenaal van Israel, dat geen lid is van het Non-Proliferatieverdrag. In 1981 heeft Israel de bijna voltooide centrale in Osirak, in Irak gebombardeerd. Sindsdien overwegen meerdere landen kernwapens te verkrijgen om de Israelische dreiging het hoofd te bieden.

Het lijkt misschien vreemd, dat een land, dat over olie beschikt, kernenergie wil. Iran exporteert olie, maar importeert geraffineerde olie-producten. Deze zijn nodig voor verlichting, verwarming, transport en industrie van de groeiende bevolking. Voor veel Iraniërs zou de echte prijs van deze producten te hoog zijn. Daarom worden ze goedkoop verkocht, met verlies voor de Iraanse schatkist. De overstap op electriciteit moet voorzien in betaalbare energie voor het hele land. Iran heeft de opbrengsten van haar olie-exporten nodig voor het bekostigen van de import van veel andere produkten die het land nodig heeft. Daarom raffineert en consumeert Iran haar olie niet zelf.

Het bombarderen van centrales lijkt een interessant doel voor de tegenstanders van Iran. Als Iran niet over kernenergie kan beschikken, zou het moeten besluiten haar olie te consumeren, in plaats van deze in euros te verkopen. Onlangs waarschuwde het hoofd van de IAEA nog, de Iraanse installaties niet aan te vallen. [19]

Nu is er een magistraal plan bedacht om, met Iran als smoes, samen met de andere kernwapen landen plus Japan en Duitsland, de wereldmarkt voor brandstof voor kerncentrales in te pikken. Alle niet-kernwapen landen worden zo enorm afhankelijk gemaakt van de kernwapen landen. Verder zou met dit plan de vraag naar dollars, ook na het olie-tijdperk, voor lange tijd verzekerd zijn. [20]

Russia

Sinds 2006 heeft ook Rusland de dollar de rug toegekeerd. [18] Door het dollar-overschot aan centrale banken te verkopen, heeft Poetin er voor gezorgd, dat dit geen directe gevolgen had voor de dollarkoers. De basis voor de wereldwijde vraag naar dollars is er echter wel flink door afgenomen. De VS heeft Rusland nodig voor haar plannen de nucleaire brandstofmarkt in te nemen, dus een wraakactie van de VS is onwaarschijnlijk. [20]

6. Hoe steel je olie-reserves?

Er is nog een ander aspect aan het misbruik van de dollar. Tijdens de demonstraties tegen de VS-invasie van Irak, hadden de meeste demonstranten wel door, dat het niet om massa-vernietigingswapens ging. Irak heeft ’s werelds op één na grootste oliereserves. Sommige demonstranten meenden, dat het de VS om de Iraakse olie te doen was. Ook dat is juist. Maar hoe kun je nu olie-reserves stelen, die in de grond zitten en zo groot zijn, dat je die niet mee kunt nemen?

Dat doe je dus met valuta. Door te bepalen, dat die olie alleen maar in dollars mag worden verkocht, wordt de VS in één klap eigenaar van deze olie. De VS is de enige, die het recht heeft dollars te drukken en kan dus te allen tijde vrij over deze olie beschikken. Andere landen die olie in Irak willen kopen, moeten eerst dollars kopen. In feite betalen zij op dat moment hun olie aan de VS. De dollars die zij kopen, zijn afhaalrechten voor een bepaalde hoeveelheid olie. (Net als bij Ikea, wanneer je een meubelstuk koopt. Eerst betaal je aan de kassa en krijg je een afhaalbewijsje. Daarmee kun je vervolgens het meubelstuk afhalen.) Dollars zijn dus afhaalbewijsjes voor olie. En omdat iedereen olie nodig heeft, wil iedereen die afhaal­bewijsjes wel hebben.

Saddam’s overstap op de euro begin november 2000 was dus niet alleen een aanval op de wisselkoers van de dollar, maar hield tevens in, dat de VS niet meer vrij kon beschikken over ’s werelds op een na grootste oliereserve. De VS zou euros moeten kopen om er over te kunnen beschikken. Sinds het terugdraaien van de Iraakse oliehandel in dollars op 5 juni 2003 [21] heeft de VS in financieel opzicht dus weer de vrije beschikking over de Iraakse olie. Nu is het zaak een stroman-regering te installeren en te voorkomen, dat de Iraakse oliehandel opnieuw de dollar de rug toe keert. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. [13]

Dollar-economie

De dollar-economie beperkt zich niet tot de landsgrenzen van de VS. Niet alleen de in dollars gelabelde oliereserves behoren tot de dollar-economie. Ook met dollars betaalde bedrijven, banken en investeringen, waar ook ter wereld, maken deel uit van de dollar-economie. Het zijn als het ware kleine eilandjes van de dollar economie. Winsten en dividenden vloeien terug naar de eigenaren. Verder wordt de waarde van de investeringen beïnvloed door de wisselkoers van de dollar. Olie-verkopers, die hun opbrengst in dollars ontvangen, zijn acteurs in de dollar-economie en gedragen zich doorgaans als perfecte vertegenwoordigers van de belangen van de VS. Dat beschouwen zij immers als eigen belang.

7. Euro versus dollar

Sinds januari 1993 wordt de euro genoteerd. In juni 2005 is de koers hetzelfde als bij de introductie $ 1,22. De nieuwe munt heeft in z’n korte leven al heel wat koersschommelingen meegemaakt. Vanaf eind 1998 zakte de euro steeds verder weg, tot Sadam Hussein in november 2000 overstapte op de euro. Hoewel dat in juni 2003 weer teruggedraaid werd, ging de opmars van de euro door. Iran is in het voorjaar van 2003 begonnen olie in euros te verkopen.

De euro heeft zich nu tot een kleine wereldvaluta ontwikkeld. Tussen juli 2004 en juli 2005 is het aandeel van de dollar in de wereldhandel gedaald van 70 % naar 64 %. Iets minder dan de helft van die 64 % betreft het aandeel van de VS in de wereldhandel. Als de euro zich wil ontwikkelen tot een even machtige valuta als de dollar, is er nog werk aan de winkel.

Euro dezelfde nadelen als dollar

De euro kent dezelfde risico’s als de dollar. Zolang er een permanente motor zou zijn voor de vraag naar euro’s, zoals bijvoorbeeld olieverkopen in euro’s, kan de eurozone schulden maken en die eindeloos laten groeien.

Om zulke schulden te voorkomen zou de eurozone dezelfde hoeveelheid buitenlandse valuta’s in de kluis van haar centrale bank moeten opslaan, als dat er euro’s buiten Europa zijn.  Waarom zou ze? Voor de VS werkt de krediet-truc nu al 30 jaar!

Als olie producerende landen hun olie in twee of drie valuta’s zouden verhandelen, zoals al overwogen is, betekent dit slechts, dat de drie betrokken landen dezelfde truc uit kunnen halen als de VS nu doet. Op de lange termijn zou het de problemen met drie vermenigvuldigen. De enige oplossing voor dit probleem is dat olie producerende landen alle op de markt zijnde valuta’s accepteert. Teheran heeft al overwogen meerdere valuata te accepteren en niet alleen de euro. Stapje voor stapje.

8. Groene kankercellen

Het feit, dat de VS de “buitenlandse schuld” alleen maar op laat lopen en zelfs militaire middelen inzet om deze permanente uitbuiting door te drijven, maakt dat we hier niet meer van een gewone buitenlandse schuld kunnen spreken, zoals we die in het handelsverkeer tussen de andere landen van de wereld kennen. Bij de VS is sprake van roof. Je kunt het ook oplichterij noemen of een imperialistische belasting, die de VS de dollargebruikers oplegt. Maar er is meer.

Elk dollarbriefje is een schuldbekentenis van de VS, dat ze er ooit iets voor terug zullen leveren. Door de gigantische hoeveelheid schuldbekentenissen die in omloop zijn gebracht, is de VS al lang niet meer in staat haar schulden in te lossen. Zij is failliet. Het is alleen nog de dollarkoers die de schijn ophoudt, dat er niets aan de hand is. De verplichting olie en gas in dollars te betalen houdt een permanente vraag gaande. De koers wordt echter kunstmatig in stand gehouden, zoals door het oppotten van dollars in de centrale banken van China, Japan, Taiwan en andere landen. Omdat dit een verarming van die landen betekent en de VS steeds sneller haar buitenlandse schuld vergroot, komt er een punt, dat deze centrale banken moeten stoppen met oppotten. De vraag is dus niet OF de dollar in elkaar klapt, maar WANNEER.

Omdat de wereld misleid wordt door de ogenschijnlijk gezonde wisselkoers van de dollar, accepteren nog velen deze schuldbriefjes, die zich als groene kankercellen in alle economieën van de wereld nestelen. De uitkomst is onontkoombaar. Alle geïnfecteerde economieën zullen meegesleurd worden op de dag dat de vraag naar dollars inzakt en het VS-imperium in elkaar klapt.

[1] Behalve olie-inporten uit Irak tussen 6 november 2000 en 5 juni 2003, uit Iran sinds 2003 en uit Rusland sinds 8 juni 2006.

[2] Dollars drukken is bij wijze van spreken. De meeste dollars bestaan slechts als cijfertjes op bankrekeningen.

[3] Handels balansen VS 1960- 2002: http://www.census.gov/foreign-trade/statistics/historical/gands.txt

[4] Handels tekort 2004: http://www.census.gov/compendia/statab/tables/07s1283.xls

[5] Landen 2004: http://www.census.gov/foreign-trade/Press-Release/2004pr/final_revisions/04final.pdf

      NB: enorme verschillen tussen Chinese en VS' gegevens over importen VS: http://www.bis.org/publ/work217.pdf (page 9)

[6] Washington Post: http://www.washingtonpost.com/wpdyn/content/article/2005/11/18/AR2005111802635.html 

[7] Epoch Times:  Epoch Times: http://en.epochtimes.com/news/6-11-7/47852.html 

[8] Int. Herald Tribune: http://www.iht.com/articles/2006/12/07/business/adb.php

[9] Iraqi oil in euros: http://www.un.org/Depts/oip/background/oilexports.html

[10] IMF warning over dollar collapse: http://news.bbc.co.uk/1/hi/business/2097064.stm

[11] Downing Street Memo: http://www.timesonline.co.uk/tol/news/uk/article387374.ece

[12] Cheney: http://english.aljazeera.net/News/archive/archive?ArchiveId=2480

[13] How can the dollar collapse in Iran?  http://www.moneyfiles.org/deruiter01.html  (Zie: Iraq)

[14] Pijpleidingen naar 11 september: http://www.courtfool.info/nl_Pijpleidingen%20naar%2011%20september.htm

[15] How can the dollar collapse in Iran?  http://www.moneyfiles.org/deruiter01.html 

[16] Aankondiging RTS:  http://en.rian.ru/russia/20060510/47915635.html

[17] Versnelling RTS: http://www.themoscowtimes.com/stories/2006/05/16/041.html 

[18] Opening RTS:   http://en.rian.ru/russia/20060522/48434383.html

[19] Israelische aanval op Iraanse kerncentrale in 1981: http://news.bbc.co.uk/onthisday/hi/dates/stories/june/7/newsid_3014000/3014623.stm  ElBaradei:  http://www.tv5.org/TV5Site/info/afp_article.php?rub=une&idArticle=070220142845.f39qywzj.xml

[20] Overval op bucleaire brandstofmarkt:  http://www.courtfool.info/nl_Overval%20op%20nucleaire%20brandstofmarkt.htm

[21] Financial Times, 5 June 2003

De auteur is bereikbaar via www.courtfool.info .

Als u wenst, kunt u het artikel kopiëren, doorsturen of publiceren in kranten of op het internet.